A meninxite.

A meninxite é un tipo de infección do sistema nervioso central, defínese como a infección das meninges, alterando así o líquido cefalorraquídeo.

O líquido cefalorraquídeo, tamén denominado líquido cerebroespinal baña o encéfalo e a médula espiñal. Circula polo espacio subaracoideo, os ventrículos cerebrais e o canal ependimario. O LCR (líquido cefalorraquídeo)  ten varias funcións, entre elas destacan:

  • Actúa como amortiguador e protexe de traumatismos ao sistema nervioso central.
  • Proporciona ao encéfalo un soporte hidroneumático necesario contra a excesiva presión local.
  • Serve como reservorio e axuda na regulación do contido do cráneo.
  • Nutre ao encéfalo.
  • Elimina metbolitos do sistema nervioso central
  • Permite o diagnóstico de diversas enfermidades neurolóxicas, constitue unha vía de netrada para a anestesia epidural.

A meninxites en ocasións acompáñase dun proceso de inflamación do encéfalo que pode conducir a unha disminución do nivel da conciencia e doutros síntomas máis graves. Esto coñécese como meningoencefalitis. 

A forma mais coñecida de coller esta enfermidade é mediante bacterias. Tamén existen outras formas, poden ser de orixen vírico ou fúngico.

Mininxite vírica.

Coñécese tamén como meninxite aséptica e moito menos perigosa que a bacteriana.

Os virus mais frecuentes son os enterovirus e o herpes simple.

Os problemas que da esta enfermidade poden ser, dor de cabeza e fiebre, son moi parecidos as causas da bacteriana , pero menos intensa. O proceso para aliviar estes sentimos é so seguir o tratamiento axeitado.

A meninxite de herpes simple hay que recibila con atención especial porque pode complicarse cunha encefalite, onde a inflamación chega ao cerebro e provoca alteracións neurolóxicas que poden incapacitar ao enfermo de por vida.

Meninxite bacteriana.

É a forma máis coñecida da enfermidade. Os microorganismos que poden provocar esta infección dependen da idade do paciente e doutros factores como, o estado do sistema inmune do enfermo. Este sistema é o encargado de protexer ao corpo humano das agresións externas como as infeccións. Entre todas destacan as seguinte bacterias.

  • O Streptococcus pneumoniae ou neumococo: esta bacteria coloniza a farinxe sin dar ningún tipo de enfermidade. As veces o sistema inmune non e capaz de controlar o seu crecemento e chega as meninges a través do sangue. Tamén pode ser o causante de neumonias que ocasionalmente orixinan meninxite. A meninxite or neumococo pode aparecer a calquera idade. É mais frecuente en persoas con deficiencias no sistema inmune, en diabéticos, alcohólicos, persoas con deficiencia renal ou hepática, persoas desnutridas…etc. A súa mortalidade é alta. Existen vacunas.
  • A Neisseria meningitidis ou meningococo: é a responsable das meninxitis sobre todo de nenos e xóvenes. Coloniza a farinxe tal é como na neumococo. Pode darse en persoas sas ou persoas cun trastorno do sistema inmune. Existe unha vacuna moi eficaz pero que non cobre todos os serotipos.
  • Streptococcus agalactiae ou estreptococo do grupo B: esta bacteria coloniza o tacto xenital femenino e pode infectar ao recien nacido durante o parto. Ahora xa é menos frecuente gracias á vaciñación.

Agora existen vaciñas para nenos, que se soen poñer a unha idade temprana , para que haxa un menor número de enfermidades de coller esta infección.

Para mais información: Aquí.

A anorexia.

A anorexia é un  conxunto de trastornos alimenticios onde a xente que padece esta enfermidade, prívase do consumo de alimentos. As persoas diagnosticadas teñen un IMC (índice de masa corporal) moi inferior ao que deberian pola súa altura , idade e sexo.  Isto tamén ven ocasionado a parte de pola falta de alimentos , polo uso de laxantes, sesións de exercicio estenuantes, e os vómitos ocasionados.

As pacientes non suelen ser capaces de recoñecer o problema, afecta maiormente as chicas, sobre todo na pubertade.

Tipos de anorexia. 

  • Anorexia nerviosa restrictiva: As pacientes consiguen un baixo peso debido a dietas moi restrictivas, saxun moi prolongado e abundante exercicio de intensidade elevada.
  • Anorexia nerviosa purgativa/compulsiva: Son pacientes que comen de maneira compulsiva e despois cúlpanse por iso e vomitan ocasionadamente.

Causas

  • Factores familiares: problemas no entorno familar, que afectan directamente  á persona.
  • Factores culturales: na sociedade está posto un canón de belea innalcanzable, polo que as rapaz intentan parecerse a elas, xa que si non, non lle van “gustar” a xente.

Signos de la anorexia. 

  • Perdida excesiva de peso moi pouco peso
  • Retraso do crecemento e desarrollo.
  • Alteracións o ausencia da menstruación.
  • Aislamento progresivo de grupos sociais.
  • Baixa autoestima
  • Depresión e ansiedade.

Síntomas. 

  • Sequedade da pel
  • Aparición de vello fino nas meixelas, espalda, muslos e antebrazo.
  • Pigmentación amarillenta na pel.
  • Uñas quebradizas y caida do cabelo.
  • Corrosión do esmalte dental.
  • Alteracións casrdiovasculares.
  • Anemias.

Diagnóstico.

  • Entrevista psicolóxica coa paciente
  • Exploración física.
  • Probas físicas complementarias: hemogramas… etc.

Tratamiento: 

A anorexía pode solucionarse acudindo a axuda psicóloxica, en moitos casos con esta axuda xa chega , pero en outros hay que ingresar a paciente. Asi pódese vixiar todo o que come e oblígaselle a comer.

Cancro de pulmón.

El cáncer de pulmón es un conjunto de enfermedades resultantes del crecimiento de células malignas en el tejido pulmonar. Se origina a partir de células epiteliales y puede llevar a la metástasis y la infiltración a otros tejidos del cuerpo.

Se clasifica en dos tipos dependiendo del tamaño y la apariencia de las células malignas.

  • El cáncer de pulmón de células no pequeñas . Se asocia a haber fumado antes, habiendo vivido con fumadores o han estado expuestos al radón. Los principales tipos se nombran después dependiendo del tipo de célula que se encuentra en el cáncer: carcinoma de células escamosas (también llamado carcinoma epidermoide), adenocarcinoma, carcinoma de células grandes, carcinoma adenoescamoso y carcinoma indiferenciado.
  • El cáncer de pulmón de células pequeñas . Se encuentra en las personas que fuman o solían fumar.

Síntomas. 

  • Tos o dolor en el pecho que no desaparece y puede estar acompañada de esputo
  • Un silbido en la respiración y dificultad para respirar.
  • La tos o expectoración con sangre
  • Ronquera o hinchazón en la cara o el cuello.
  • Falta de aliento

Causas

  • Tabaco.
  • Efectos de radón.
  • La predisposición genética.
  • Marijuana
  • Las cicatrices en el pulmón que dejan por ejemplo, la tuberculosis o la neumonía.
  • La exposición a ciertos minerales.
  • El exceso o la deficiencia de vitamina A.
  • La contaminación del aire.

Diagnóstico.

Plantas Diagnóstico utilizando datos clínicos y cuando un estudio radiológico DECTA anomalías pulmonares distantes.

  • Pruebas adicionales generales:   exámenes complementarios se realizan para los pacientes con cáncer de pulmón para determinar el estado general del paciente. Tales como hemograma, bioquímica sanguíena, pobres coagulación..etc.
  • La radiografía de tórax:  observar cualquier anormalidad y detecta elementos sospechosos.
  • TC:  Busque la aplicación principal en la determinación del grado de extensión de la neoplasia. A diferencia de los nódulos benignos y malignos.
  • Broncoscopia  explorar un vasto territorio que comprende la tráquea bronquial, bronquios y lóbulo bronquio principal en el enfoque directo más bajo, lo que permite la visualización directa del tumor debido a que la mayoría de estos son el centro y accesible con esta técnica exploratoria.
  • Biopsia   entregado con la máxima certeza el diagnóstico de cáncer de pulmón. Generalmente se realiza con control de cardiológica usando diversos métodos tales como la biopsia por aspiración, la ultarrápido biopsia con aguja y de corte del taladro de aire comprimido.

Tratamientos.

  • Cirugía: la extirpación del tumor y parte del tejido circundante en la zona, único utilizado en las primeras etapas de la enfermedad.
  • La quimioterapia utiliza medicamentos para unirse a las células cancerosas.
  • Radioterapia: uso de rayos X para eliminar las células cancerosas y reducir el tamaño del tumor.

Para mais infomarción: Aquí.

Desarrollada unha nueva lanzadera para levar fármacos ata el cerebro.

El cerebro es un órgano indestructible con una gran protección, uno de sus mayores es la barrera hematoencefálica protectora que evita vulnerable a virus y bacterias, pero frena la mayoría de las drogas que llegan para que las enfermedades son cerebraies ta difícil de tratar.

Desarrollo de una molécula, una especie de “lanzadera” que la ventaja cuando la barrera está abierta para entrar.

La obra fue dirigida por Ernest Giralt, que habla de un péptido de 12 enlace que atraviesa la barrera y es resistente a las proteasas, es muy importante porque los péptidos lineales son muy vulnerables a las enzimas que descomponen las proteínas.

cerebro

Para más información: http://elpais.com/elpais/2015/02/05/ciencia/1423158691_272961.html

O acelerador LHC ponse en marcha para duplicar a súa enerxía

Despois de dous anos parado o acelerador de partículas comeza a prepararse para volver a estar operativo , para poder usar o dobre de enerxía que hasta agora. Os científicos prepáranse para para levar mais lexos a explorción do universo subatómico.

Despois de dous anos traballando no acelerador LHC funcionará con mais enerxía chegando a alcanzar os 13 TeV. O resto irase activando nos seguintes meses.

Os científicos pretenden proporcionar colisións das partículas en maio.

Os seus protóns alcanzan casi a velocidade da luz e chocan cos catro puntos do anel onde están os seus detectores onde se rexistran os resultados das súas colisións.

O acelerador está formado por 1200 imans superconductores de grandes campos magnéticos que guian as partículas que van colisionar.

acelerador

Máis información

Australopithecus afarensis e africanus

Australopithecus afarensis: 

  • Atopado en Etiopía
  • Antigüidade: 4 400 000 – 2 900 000 anos
  • Locomoción bípeda.
  • Medía 135 cm e pesaba 45 kg o macho, e 105 cm e 30 kg a femia.
  • O seu cerebro era pequeño (500 cm3  ) e o rostro grande
  • Vivía en bosques secos y con claros.
  • Alimentábase de vexetais.
  • A esta especie pertenecía Lucy

Australopithecus africanus:

  • Atopado en Sudáfrica
  • Antigüidade: 3 000 000 – 2 900 000 anos
  • Locomoción bípeda, pero gabeaban ás árbores.
  • O seu cerebro era pequeño (600 cm3  )
  • Vivía en bosques secos y con claros.
  • Alimentábase de produtos máis duros como grans e noces

Afarensis                                                                              Africanus.

afarensis                                        Australopithecus

Espuma cósmica.

O telescopio espacial Hubble tomou recientemente unha imaxe moi detallada da nebulosa planetaria NGC1501 na constelación Camelopardalis. A nova imaxe mostra unha estructura elipsoidal composta por numerosos filamentos e burbuxas que semella a unha masa espumosa. Debido as súas simetrías e a súa estructura as nebulosas planetarias encóntranse entre os obxectos mais fascinantes da Vía Láctea.

Estas nebulosas forman burbuxas gaseosas en expansión sobre as que destacan protuberancias.

O centro xeométrico da nebulosa encóntrase nunha estrela moi quente de onde soplan ventos a grandes velocidades, que estan formados por parte da atmósfera estelar. Así a estrela vai inxectando unha gran parte da súa masa no espazo interestelar e a colisión entre as capas sucesivas do gas inxectado, xunto cas estabilidades hidrodinámicas, isto crea as formas da nebulosa, filamentos, glóbulos e burbuxas, que se acentúan con intensa iluminación que procede da estrela central.

espuma

A nave “New Horizons” despertase para ir ao encontro de Plutón.

Cando a nave despegou en enero de 2006  Plutón ainda non estaba catalogado coma un planeta anano. O Sábado 10 de Decembro está previsto que a nave se volva a “despertar” e comece o seu último tramo ata chegar a  Plutón que é de aproximadamente de 260 millóns de kms.

O seu traballo consistirá en estudar a xeoloxía e topografía do planeta e da sua lúa máis grande, Caronte. Tamén estudará a súa estructura, a composición da súa superficie e da atmósfera e intentara descubrir se existen satélites ainda non vistos.

070716_iod_newhorizons_04

Para mais información : Aquí

¿Qué é un burato negro?

Un burato negro é rexión finita do espacio que no seu interior existe unha concentración de masa o suficientemente elevada como para xerar un campo gravitatorio tal que ningunha partícula material, nin si quera a luz, pode escapar.

Estes son capaces de emitir radiacións, que non prodecede do burato negro se non que do seu disco de acreción.

A gravidade dos buratos negros , provoca a singulariedade envolta por unha superficie pechada, horizonte de sucesos que separa a rexión do burato negro do resto do universo.

É unha superficie límite do espacio pola cal ningunha partícula pode saír.

Creese que no centro da maioria das galaxias , entre elas a Vía Láctea , existen buratos negros supermasivos. 

Os buratos negros supermasivos son buratos negros cunha mas da orden de millóns ou miles de millóns de masas solares.

Na Vía Láctea dise que existe un burato negro super masivo chamado Sagitario A.

Burato negro:                                                                 Burato negro supermasivo:

agujero_negro                       supermasivo

 

Para mais información: Aquí.

 

 

 

A banda dos buratos negros.

A teoría da relatividade de Einstein está a punto de cumprir 100 anos. Esta teoría di que a enerxía liberada por unha perturbación cósmica viaxa afastándose de ela a unha velocidade luz en forma de ondas gravitacionais e que estas distorsionan a rexión do Universo que atrevesan ao seu paso.

Esta teoría é moi dudable, moitos científicos din que as ondas non existen e que os efectos medibles eran tan débiles que serían incapaz de detectalos.

Investigadores da UIB estan participando no desarrollo dun modelo teórico que axudará a detectar as ondas gravitacionais de colisións  de buratos negros.

Para máis información: Aquí.